👉ឥឡូវនេះ​ ខ្លួនអ្នកដូចស្លឹកឈើទុំហើយ​ ទាំងពួកបុរសរបស់យមរាជ​ គឺមរណៈសោត​ ក៏ប្រាកដដល់អ្នកហើយ​ ខ្លួន​អ្នក​តាំងនៅក្នុងមាត់នៃសេចក្ដីវិនាស​ សូម្បីស្បៀងគឺកុសលរបស់អ្នក​ ក៏មិនទាន់មានឡើយ ។

👉អ្នកចូរធ្វើកុសលជាទីពឹងសម្រាប់ខ្លួនទៅ ចូរព្យាយាមឲ្យឆាប់ទៅ​ ចូរជាអ្នកប្រាជ្ញទៅ បើអ្នក​ធ្វើ​យ៉ាង​នេះ​ហើយ​ នឹង​ទៅ​ជាអ្នកកម្ចាត់បង់មន្ទិលបាន​ មិនមានទីទូល​ គឺកិលេស​ នឹងដល់​នូវភូមិ​របស់ព្រះអរិយៈ​ ដូចជាទិព្វបាន ។

👉ឥឡូវនេះ ខ្លួនអ្នកត្រូវជរាចូលទៅដល់ហើយ​ ជាអ្នករៀបដំណើរ​ ទៅកាន់សំណាក់យមរាជ មួយ​ទៀត ទី​សំចត​ក្នុង​ចន្លោះ​ មិនមាន​ដល់អ្នកទេ សូម្បីស្បៀង​ ក៏មិនមានដល់អ្នក ។

👉អ្នកចូរធ្វើទីពឹងសម្រាប់ខ្លួនទៅ ចូរព្យាយាមឲ្យឆាប់ទៅ​ ចូរជាអ្នកប្រាជ្ញ បើអ្នកធ្វើយ៉ាង​នេះហើយ​ នឹង​ទៅ​ជា​អ្នក​កម្ចាត់​បង់មន្ទិលបាន​ មិនមានទីទួលគឺកិលេស​ នឹងបានត្រូវចូលទៅកាន់ជាតិ ជរា ព្យាធិមរណៈទៀតហើយ ។

👉អ្នកមានប្រាជ្ញា គួរកម្ចាត់បង់មន្ទិលរបស់ខ្លួនបន្ដិចម្ដងៗ​ រាល់ៗ​ ខណៈដោយលំដាប់ ដូចជាង​មាសជម្រះ​ស្នឹម​ឬច្រែះរបស់មាសដូច្នោះ ។

👉ច្រែះកើតអំពីដែក លុះកើតអំពីដែកនោះហើយ តែងស៊ីដែកនោះវិញ​ យ៉ាងណាមិញ កម្មទាំងឡាយ​របស់​ខ្លួន​ តែង​នាំ​បុគ្គលអ្នកប្រព្រឹត្តកន្លងបញ្ញា​ ជាគ្រឿងជម្រះចិត្ត ឲ្យទៅកាន់ទុគ្គតិ ក៏យ៉ាងនោះឯង ។

👉មន្ដទាំងឡាយ​ មានការមិនស្វាធ្យាយ​ ជាមន្ទិល​ ផ្ទះទាំងឡាយ​ មានការមិនថែទាំ​ ជាមន្ទិល​ សេចក្ដីខ្ជិល​ ជាមន្ទិល​ របស់​ពណ៌​សម្បុរ ​សេចក្ដីប្រមាទ​ ជាមន្ទិលរបស់បុគ្គលអ្នករក្សា ។

👉ការប្រព្រឹត្តអាក្រក់​ ជាមន្ទិលរបស់ស្ដ្រី​ សេចក្ដីកំណាញ់​ ជាមន្ទិលរបស់អ្នកឲ្យ ធម៌​អាក្រក់​ ជា​មន្ទិល​ ក្នុង​លោក​នេះ​ និង​លោកខាងមុខ ។

👉មន្ទិលដ៏លើសលុបជាងមន្ទិលទាំងនោះ​ គឺអវិជ្ជា​ ជាមន្ទិលដ៏ក្រៃលែង ម្នាលភិក្ខុទាំង​ឡាយ អ្នក​ទាំង​ឡាយ​ ចូរ​លះ​បង់​មន្ទិលទាំងនេះចេញ​ ចូរកុំជាអ្នកមានមន្ទិលឡើយ ។

👉បុគ្គលអ្នកមិនមានសេចក្ដីអៀនខ្មាស ស្ទុះស្ទារដូចសត្វក្អែក​ កម្ចាត់បង់គុណរបស់អ្នកដទៃ ជា​អ្នក​ឈ្លាន​ពាន​ ជា​អ្នក​ឃ្នើស​ឃ្នង​ ជាមនុស្សសៅហ្មង រស់នៅដោយងាយ ។

👉ចំណែកបុគ្គលអ្នកមានសេចក្ដីអៀនខ្មាស ស្វែងរកអំពើស្អាតជានិច្ច​ មិនឡេះឡោះ​ មិនឃ្នើសឃ្នង រស់​នៅ​ដោយ​កម្ម​ដ៏បរិសុទ្ធ អ្នកឃើញត្រូវ​ រស់នៅដោយលំបាក ។

👉ជនណា​ សម្លាប់សត្វផង និយាយពាក្យកុហកផង​ កាន់យកវត្ថុដែលគេមិនបានឲ្យក្នុង​លោក​ផង​ សេព​ប្រពន្ធ​របស់​អ្នក​ដទៃផង ។

👉ជនណា​ ផឹកទឹកសុរា​ និងមេរ័យផង ជននោះឯង​ ឈ្មោះថា​ គាស់រំលើងឫសគល់របស់ខ្លួន ក្នុងលោកនេះ ដោយ​ពិត ។

👉ម្នាលបុរសដ៏ចម្រើន អ្នកចូរដឹងយ៉ាងនេះថា​ ជនទាំងឡាយ​ មានធម៌ដ៏លាមក រមែងមិនជាអ្នក​សង្រួម​ ដូច្នេះ​ លោភៈ​និងសភាពមិនមានធម៌​ គឺទោសៈ ចូរកុំបៀតបៀនអ្នក ឲ្យបាន​សេចក្ដីទុក្ខ​ អស់កាលយូរឡើយ ។

👉ជនរមែងឲ្យតាមសទ្ធា តាមសេចក្ដីជ្រះថ្លា​ បុគ្គលណា​ ជាអ្នកអៀនខ្មាសក្នុងទឹក​ និងភោជន របស់​ជន​ទាំង​ឡាយ​ដទៃ​ជននោះ រមែងមិនបានសមាធិចិត្ត ក្នុងវេលាថ្ងៃ ឬក្នុងវេលាយប់​ឡើយ ។

👉លុះតែសេចក្ដីអៀនខ្មាសនោះ បុគ្គលណា បានផ្ដាច់ផ្ដិលដកឡើង​ ធ្វើឲ្យមានឫសគល់ដាច់​ហើយ បុគ្គល​នោះ​ឯង​ ទើប​បានសមាធិចិត្តក្នុងវេលាថ្ងៃ​ ឬក្នុងវេលាយប់ ។

👉ភ្លើងស្មើដោយរាគៈ​ មិនមាន ការចាប់ស្មើដោយទោសៈ​ មិនមាន​ បណ្ដាញស្មើដោយមោហៈ​​ មិន​មាន ស្ទឹង​ស្មើ​ដោយ​តណ្ហា មិនមាន ។

👉ទោសរបស់ពួកជនដទៃ ឃើញបានដោយងាយ​ ចំណែកទោសរបស់ខ្លួន ឃើញបានដោយ​លំបាក ព្រោះ​បុគ្គល​នោះ​រោយទោសទាំងឡាយចំពោះអ្នកដទៃ ដូចបុគ្គលរោយអង្កាមដូច្នោះ តែ​ថា​រមែង​បិទ​បាំង​ទោស​របស់​ខ្លួន​ទុក​ ដូច​ព្រានបក្សីបិទបាំងអត្តភាពដោយវត្ថុសម្រាប់បិទបាំង​ មានមែកឈើជាដើម ដូច្នោះ ។

👉កាលបុគ្គលគយឃ្លាំមើលទោស​ របស់អ្នកដទៃជាប្រក្រតី​ មានការកត់សំគាល់ហេតុក្នុងការ​ពោលទោស​ ( អ្នក​ដទៃ )​ ជាប្រក្រតី​ អាសវៈទាំងឡាយ​ របស់បុគ្គលនោះ តែងចម្រើន បុគ្គលនោះ​ ​ឈ្មោះថា​ ឋិត​នៅ​ឆ្ងាយ​អំពី​ធម៌​ជាគ្រឿងអស់អាសវៈ ។

👉ស្នាមជើងក្នុងអាកាស​ មិនមាន សមណៈខាងក្រៅ​ មិនមាន​ ពួកសត្វត្រេកអរហើយក្នុងធម៌ជា​គ្រឿង​យឺត​យូរ​ ព្រះ​តថាគត​ទាំងឡាយ​ មិនមានធម៌ជាគ្រឿងយឹតយូរឡើយ ។

👉ស្នាមជើងក្នុងអាកាស​ មិនមាន សាមណៈខាងក្រៅ​ មិនមាន​ សង្ខារទាំងឡាយ​ ជារបស់ទៀង​​ មិនមាន ព្រះពុទ្ធ​ទាំង​ឡាយ​ មិនមានកិលេសជាគ្រឿងញាប់ញ័រទេ ។