ដើមអំពិល

ដឹងថាគេបោចពេលខ្លួនលាស់ត្រួយ	ចេញក្តិបមួយរយផ្លែទំមួយពាន់
អ្នកភូមិឡើងបេះធ្វើអាហារលាន់	អំពិលមិនទ្រាន់លាស់ត្រួយថែមទៀត ។
ជាដើមអំពិលមិនខ្ជិលផ្លែផ្កា	ទាំងប្រាំងវស្សាបំរើផៅញាតិ
ស្លឹកខ្ចីបូតស្ល ស្លឹកចាស់បុកទៀត	ធ្វើថ្នាំអស់ស្នៀតថ្នមអ្នកកូនខ្ចី ។
បោចណាស់លាស់ណាស់អំពិលដីស្រែ	បំរើហូរហែជាតិខ្មែរប្រុសស្រី
មិនខុសអ្នកប្រាជ្ញបំរើតិចអី	លាស់ចំណេះថ្មីចែកចាយមិនភ្លាត់ ។
បេះណាស់លាស់ណាស់អ្នកប្រាជ្ញបញ្ចោញ	គ្មានថ្ងៃទោម្នេញទ្រោមដើមប្រាកដ
សិស្សតាមបេះបោចគំនិតមរកដ	ចែកមួយមិនភ្លាត់លាស់ទៀតរយពាន់ ។
គំនិតអ្នកប្រាជ្ញមិនខុសអំពិល	រាល់ថ្ងៃមិនខ្ជិលបញ្ចោញសម្ព័ន្ធ
លាស់គំនិតថ្មីចែកចាយរួសរាន់	ជាតិខ្មែរលែងភន្ត័ត្បិតពលរដ្ឋប្រាជ្ញ ។

និពន្ធដោយៈ អ្នកស្រី កែវ ច័ន្ទបូរណ៍ Keo, Chanbo

តំណភ្ជាប់ទៅអត្ថបទផ្សេងទៀត…