ភាពមិនខ្ជីខ្ជាជាទ្វារនៃសេចក្តីចម្រើន
ពាក្យប្រៀនប្រដៅរបស់ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ មិនមែនត្រឹមតែបង្ហាញពីមធ្យោបាយដើម្បីចាកចេញពីភពជាតិកំណើតទេ សូម្បីក្នុងជីវភាពប្រចាំថ្ងៃរបស់មនុស្សលោក ក៏ព្រះអង្គទ្រង់បានបង្ហាញពីវិធីរស់នៅប្រកបដោយសេចក្តីសុខសេចក្តីចម្រើន។ មានព្រះគាថា និងគោលធម៌ជាច្រើនដែលទ្រង់បានណែនាំឲ្យមនុស្សរស់នៅក្នុងជីវលោកនេះដោយភាពស្តុកស្តម្ភសម្បូរធនធាន។ នៅក្នុងទីនេះនឹងលើកយកគាថាខ្លះៗដែលព្រះអង្គទ្រង់ត្រាស់ដាស់តឿនដល់បរិស័ទទាំងឡាយឲ្យមានការភ្ញាក់រលឹក ប្រកបសេចក្តីព្យាយាមមិនដាក់ធុរៈ ដោយព្រះពុទ្ធដីកាខ្លីៗដូចតទៅ៖
ឧដ្ឋានតា ធម្មនេយ្យេសុ អប្បមត្តោវិធានវា សមំ កប្បេតិ ជីវតំ សម្មតិ អនុរក្ខតិ។ អ្នកមានព្យាយាមរវៀសរវៃក្នុងនាទីការងារ មិនប្រមាទ ចូលចិត្តចាត់ការចញ្ចឹមជីវិតស្មើៗ ទើបរក្សាទ្រព្យដែលរកមកទុកបាន។ កថម្ភូ តស្សមេ រត្តិន្ទិវា វិតិមតន្តិ ថ្ងៃនិងយប់កន្លងទៅៗ ឥឡូវនេះអាត្មាអញបានធ្វើអ្ចីខ្លះហើយ? ចក្ខុមា វិសមានិវ វិជ្ជមានេ បរក្កមេ បណ្ដិតោ ជីវលោកស្មឹ បាបានិ បរិវិជ្ជយេ។ កាលបើមានសេចក្តីប្រឹងប្រែង បុគ្គលគប្បីជៀសវាងបាបទាំងឡាយក្នុងជីវលោក ដូចបុរសមានចក្ខុជៀសវាងផ្លូវដែលមិនរាបស្មើដូច្នោះដែរ។
អប្បកេនបិ មេធាវី បាកដេន វិចក្ចណា សមុដ្ឋាបេតិ អត្តានំ អណុំ អណុំ អគ្គឹវ សន្ធមំ។ អ្នកប្រាជ្ញ មានប្រាជ្ញាឆ្នើម រមែងតាំងខ្លួនបានដោយដើមទុនសូម្បីបន្តិចបន្តួច ដូចគេបង្កាត់ភ្លើងតូចឲ្យធំបាន ដូច្នោះឯង។
យោ ច វស្សសតំ ជីវេ កុសីតោ ហីនរិរិយោ ឯកាហំ ជីវិតំ សេយ្យោ វិរិយំ អារព្ភតោ ទឡ្ហំ។ ជនណាមួយខ្ជិលច្រអូស មានព្យាយាមថោកទាប គប្បីរស់នៅអស់រយនៃឆ្នាំ ពុំប្រសើរស្មើនឹងការរស់នៅតែមួយថ្ងៃរបស់អ្នកប្រារព្ធនូវសេចក្តីព្យាយាមដ៏មាំមួនឡើយ។
